داستان جنگ خندق ، شعر داراب افسر بختیاری

شعر زیر حکایت مبارزه بیاد ماندنی امیرالمؤمنین علی (ع) با "عَمرو بن عبدود" جنگاور

عرب است که پس از سالها شجاعت و جنگ آوری به دست علی (ع) که در سن نوجوانی بود ، به قتل رسید.

البته اینجانب همه الفاظ بکار رفته در شعر را تأیید نمیکنم اما بمنظور حفظ امانت ، متن کامل شعر را ذکر میکنم که افتخاری برای بختیاری است.

امیدوارم علی (ع) ، از ایشان ، بنده و همۀ خوانندگان قبول بفرماید.   یا علی مدد

=======================================

ای کسونی که اگوین شیخ عمر خدمت کرد

دین اسلام از او گشت مسلم به قرار!

داستونی مو زتاریخ اگومت ، گوش بگر

تا به بد جنسی شیخت بکنی خوت اقرار

بوو معاویه ،کر حرب ، ابوسفیان بید

خواست از مذهب اسلام بره تار و نتار

به سر احمد مرسل قشن از کینه کشید

حضرت خیر بشر بید و تمام انصار

کل اصحاب به زحمت همه خندق کندن

خاک وگل پاک اکشیدن همه با کول و کنار

"عَمرو " از کینه اسبه ز خندق پرنید

مات وابین همه خلق از او اسب و سوار

زغروری که به سر داشت ز دل نعره کشید:

یا محمد ! په چِتِه ؟سی چه نشستی به حصار ؟

مو اویدم که زخندق بکشم تون صحرا

روز باید که به چشمت بکنم چی شو تار

ریشه و بیخ تنه وا  مو ز دنیا بکنم

مونه اگون "عَمرو "کر عَبدوُد ریشه درار

عَبدود بوم خبر از مو نداره أر اخوم

به جُلات تش نزنم و نکنم حُونتِه بار

سر ره جستنمه ار که قورونت ندرم

هرچه داری هش و هوش پاک نبرم با خرو بار

-------------------------------------------

حضرت ختم رسل بنگ به اصحاب کشید

که یکیتون بروین و بکشین ئی سگ هار

چو نو ازترس همه رنگ ز ریسون پهرست

که جَواو هیچ ندادن به رسول مختار

زسر قهر ورستاد به پا شیر خدا

گد گوویل یونه چی شیر و منم شیر شکار

باحضور همه اصحاب علی عرض بکرد

احمد ار اذن بده مو اِبَرم از یو دمار

حضرت ختم رسل گد به جَواوس : بنشین

جنگ با فیل خدانه تو چونو خوار مدار

یا علی مر تو ندونی یو کر عبدوده

قزقزی کم بکن و رو بنشین کار مدار

وقتی فهمیدعلی میل پیامبر نی دَی

ز سر قهر گزید لونه و رَهدَی به کنار

حرف بی موقع عُمَر زید که معناس یو بید

که وریستین گویل برویم پاک به فرار

سر جرنید طرف "عَمرو" و به آواز بلند

گد یکی قصه مو دونم ز همی لکه چنار

عَمرو بید و مو بیدُم و کر تاتم هشام

منه یک قافله سنگین اِرهدیم شو تار

یه دفعه بی خبری دز سر رهمونه گرد

ار همه چهار نفر بین زیادتر ز هزار

عمرو ور دست گِرهد کره شتر کرد دِرَک

چشم تا زین به یک ، از همه سون برد دمار

احمد از حرف عُمَر اخم کشید وُر منِِِِه یَک

گد که فاروق خرفتی و نی یای هیچ به کار

حرف بی موقع مزن، کُر ! دل اُردونَه نبر

سی چه ای قدر اِزنی ای همه بی پی به گُدار

به زبونت بزنه مار که کرکر نکنی

چند سنگین اکنی بار خوته روز شمار

باز عمرو از ته دل نعره و فریاد کشید

یا محمد بفرستی تو زاصحاب کبار

گد به طعنه :مو اویمه به جهنم بروم

یا فرستم به بهشت پاک مو یونونه به قطار

باز علی(ع) عرض بکرد بس که اجازه بده بُم

باز فرمود :علی رو بنشین عذر میار

باز عَمرو إز ته دل بنگ به اصحاب کشید

که همی تازه  زپاتون إدرارم شولار

یه کله کاغذیه ور سر شیخین بنهم

آبروسون برم ور منه هر شهر و دیار

عُمَرِ وا بِگِرم ریشسِه از ته بورم

دُم خریس  و بکنم ورمنه ای ایل و تبار

سیل ور آینه نکردم و نتاشیم ریشم

به کنیزم نگدم در وُره رو شونه بیار

نذر کردم خومِ تک ، تش به مدینه بزنم

لاش اصحاب بسوزنم همه وا هیمه و خار

شتر و میش و بُزاتونه به غارت بورم

پاک خرونتونه برونم بورم بی اَوسار

کیک چِر وا بنهم ور منه مالِ أحمد

لاش اصحاب یکایک بکشم ور سرِِ دار

دفعه سوم علی گد به محمد که :بسه

ای قده خفت و خواری به سر خلق میار

التماست اکنم تا سر پات بوسم

که اجازه بدهی بم به حق هشت و جهار

جنگ بدر تو فراموش نکن مر نیدی

یو هم او شخصه که از ترس مو رهده به فرار

گد محمد(ص) به علی(ع) :دست خدا پشت و پنات

تو برو تامو بوینم چه ابو آخرِ کار

---------------------------------

شادمون شیر خدا رهد طرف عَمرو چی برق

مثل شیری که بوینه به دم ریس ، شکار

عمرو دیدَی چو علینه ، هو به آواز بلند

گد :تو ورگرد برو جون خته مفت مدار

دوستی مو و بوته تو فراموش نکن

تو برو تا که بیاهن همه اصحاب کبار

کر عفان پدر سی کجنه ؟سی چی نی یا ؟

شیر دیده که چونو دک ازنه مثل شکار

به ابوبکر بگو چند زنی حیله و شند

نصف شو نید که گروسی و تپی ور ته غار

بَوس ، او پیر دروگو به منه مال خُمون

اِگوهی دالو پیره که کنه شیر نکار

کجه پ رهده عمر بِِس بگو ای بخت بَوت

ئی چو دی حیله و شند تو نی یا هیچ به کار

دی  به تسبیح و دعا نید و به وردِ منه لَو

کُرِ بی دا اخوهه تا نکنه ازمو فرار!!!

گد علی :احمد و اصحاب کنیز داتن

که چونو گپ ازنی ئی همه با فیس و وقار

اگوهم شهر مدینه به تیول بوته

که اگوی تش ازنم بس همه با هیمه و خار

مر ندونی چو منی خدمت احمد اکنه

که ز شمشیر مو لرزنده ابو لیل و النهار

مُنه اگون حیدر کرار ! که معنیس یونه

که منه جنگ ز دِشمِن نکنه هیچ فرار

دوش بیدی که منه بدر مو غوغا کردم

تاته زوونته گرهدم و کشیدم به مهار

عتبه و شیبه و او حَنظَله مر یاد تو رهد

اِشکماسونه مو شِرنیم ز یک چی چلوار

اگوهم مر فراموش تو وابید به بدر

مرگ ایبارید زشمشیر مو چی اور بهار

"عَمرو" گد مرتو ندونی ؟ مو تلافی اکنم

اِبُرم از تو و اصحاب همه نسل و نتار

آخرس جنگ قریشه تو و محمد وندین

به دورو بسکه گدین روز قیامت و شمار

اگوهم گوش تو کر بید به محمد چه گدم

که مونم "عَمرو" کر عَبدود ریشه درار

اسم مو زوون به زوون وسته منه ایل عرب

رهده تا ملک عجم تا بره سی چین و تتار

نوم مو ار به پلنگون به منه کُه یرسه

پاک زترس مو ائلرزن اگروسن ته غار

کر بوطالب اگر حرف مونه گوش اِگری

رهته گِر ، رو دره زیر، جنگ مونه خوار مدار

عتبه و شیبه و اینونه که کشتی دونی

گله "سگ گُرگ" طی شیر ، نیان هیچ به شمار

گدمت بوت ابو طالب و تاتت عباس

به مو بیدن به همه حال همه همدم و یار

حیفم از بَوت که مُردَی ، تو و محمد مندین

که چو نو فتنه نکارین به منه ایل و تبار

چند ترین فنگ درارین ز ختون هی شو وروز

یه کتابی بنویسین که نی یا هیچ به کار

گد علی بس که :بسه بخت بوت حرف نزن

چند تری قصه بیاری نو ز پیرار و ز پار

"عَمرو" شمشیر کشید خواست بِِجُمنه به علی

گد علی :مطلبیه صبر بکن ، دست وادار

گد علی بس :مو شنیدم تو گدی ور مِنه جنگ

ز سه خواهش ز  یکیسون مو ندارم انکار

عمرو گد :دشمن مو ار که سه خواهش بکنه

زسه خواهش به یکیسون اِنِماهُم اِقرار

حال اَیَر میل تو وابیده که خواهش بکنی

مو قبولس اِکُنم ارچه بوینم دشوار

گد علی بس :په بی یَو حرف مونه گوش بگِر

دین اسلامه قبول کن .بُتِ بِِهلَی به کنار

گد که :از دین بووم بخت بووم نیگذرم

تو ازی حرف گذر کن سخنی تازه بیار

گد :حالا که نی یاهی تو به دین احمد

جنک مکن واس ، بِرو ، حرف مزن ، کار مدار

گد که : یابومه چو پرنیم ز خندق ، زنگل

کِل و گاله زپی اسب اِکردن بسیار

مو خجالت اکشم ار که بخوم ور گردم

حرف زنگل چکنم که اگوهن کرد فرار

گد :حالا که جونونه پَ دِرَ و از یابو

چونکه ناجور ابوهه جنگ پیاده و سوار

عمرو اسبِ خُنه پی کرد و زدل نعره کشید

که بجمست زمین ! گشت هوا تیره و تار!!

گد علی بس :که تو وا ضربت اول بزنی

تا نگون برد علی حیله و تزویر به کار

دست عمرو رهد به هوا خواست بجمنه به علی

زدل حضرت جبریل امین ، رَهد قرار

سر پتی احمد مرسل و دو دستس به هوا

قسمی داد خدانه به حق هشت و چهار

تاته پیر آدم بیچاره ز زونی رَهدَی

ری ومینَِ همه پای کند حوا با دل زار

کل اصحاب اِنی یَشتن همه با گردن کج

مثل بارون باهار اشگ ارهدن به کنار

روح موسی ز کل عرش اچرنید به خدا

که خدایا تو علینه به سلامت وادار

---------------------------------------

به منه ای هو و جنجال هو جُمنید به علی(ع)

درک و خُوِدِسه شرنید زیک مثل خیار

یه علف داغ نهادی به منه فرق سرس

ارکه اکشت علی  کار تموم بید و تَیار

وقتی تکبیر علی گد و کشیدَی شمشیر

پاک ملائک سی نظاره کشین صف به قطار

آسمونها و زمین درهم و برهم وا بید

انجم و چرخ برین پاک همه رهدن ز مدار

برق شمشیر علی زید منه عرش خدا

یونه اگون برق که افتو ز وَرِس کرد فرار

عمرو فهمید که دیه قافله مرگ رسید

نوبت هونه که باید کنه زی مرحله بار

خواست تا جم بخوره شیر خدا جُمنید بس

رونِسِه برق صفت وند به لم چی لکِ دار

تا علی شُند به عمرو ، مالک دوزخ چِرنید

به سرادار جهنم که : کِلیتانِه بی یار

گد منه غرفه تَهی جاسه معین بکنین

گد: که بووس اوچونه ، گُد : جُل و بنداسه درار

عَمرو رُهمِست زپا ، مر اگودی کوه رُهمست

که ورستاد ز زمین خرمنی از گرت و غبار

به منه گرت علی رهد سر سینه س بنشست

مثل شاهی که سر تخت نشینه به قرار

زمنه چرخ برین یک ملکی داد ندا

کآفرین باد بدین سلطنت و شأن و وقار

عَمرو چرنید به علی(ع) :ای مو به قربون سرت

وقتی کُشتیم ، زِرِِهمِه تو ز لاشم نَدِ رار

گد علی بس که :کری شاد بمیرَی که علی

نید محتاج به إی آهنِ بی رنگ و نگار

دشنسه شیر خدا از کل شالس درورد

گوش تا گوش سر عَمروِ بُرید رستم وار

سر خین آلی عمروَ به منه دست گرهد

اِخَرامید به صد جلوه چی طاووس باهار

به همی حال اوید تا که رسیدی به رسول(ص)

کرد تعظیم و به پاهاس سرِ کرد نثار

کل اصحاب وابا یک همه تکبیر گُدِن

که صداسون ز برافتو اِرسید تا  به نسار

مختصر قشقره وابید منه مال عرو

ز صداگاله و کل هیچ نه حد بی، نه شمار

حضرت ختم رسل دست علینه بگرهد

ریسه بوسید و بخندید و نشوندس به کنار

جبریل از طرف حق به سه گُم وَید به لَم

گُد به احمد که سلامت ایرسونه ستّار

حق اِفرمایه که از ضربت شمشیرعلی

مذهب و دین تو وابید مسلم به قرار

نومِسِه با قلمِ سَوز نوشتم کِل عرش

پی شانس به دم عرش بزیدم ور دار

کوثر و حوض بهشته به تیولِس  دادم

اختیار شو و روزه  که اگون لیل و نهار

پاک ملائک همه نه حلقه به گوشس کردم

نصف شال خومه دامِس که کنه زس دستار

به خدائی خودم قدر علینه دونم

نیفروشم مو یه میسه به همه ایل و تبار

افسر ار مدح علینه بکنه حق داره

چون نی یاهه چو علی دی به جهان شاه سوار

 

 

/ 0 نظر / 376 بازدید